Laser karbonikoarekin edo CO₂ laserrarekin egindako tratamenduak bi aplikazio nagusi ditu gure Zerbitzuan. Aho-barrunbeko lesio onaire, aurre-gaizto nahiz gaiztoen erauzketa edo lurrinketa batetik, eta laringeko lesioen tratamendua bestetik. Inork ez du eztabaidatzen gaur egun CO₂ laserraren erabilera bikaina dela ahoko lesio horiek tratatzeko. Donostiako Institutu Onkologikoan laurogeiko hamarkadaren hasieran hasi ginen horrelako CO₂ laser bat erabiltzen.

Laringeko tumoreen tratamenduak oso eztabaidatua izaten jarraitzen du oraindik ere. Egin daiteke kirurgia partzial edo totalaren bidez, kanpo-kirurgia erabiliz edota endoskopia eta erradioterapiarekin, edota bakarrik, edota modu osagarrian. Normalean hautatzen diren tratamenduak dira: kirurgia funtzionala edo erradioterapia, estadio goiztiarren kasuan eta laringektomia totala kasu oso aurreratuetan. Terapeutika jakin bat aukeratzea ez da bakarrik tumorearen lokalizazio eta hedapenaren arabera egingo, baita beste hainbat faktoreren arabera ere, esaterako pazientearen baldintza orokorrak, talde medikoaren esperientzia eta tratamenduaren filosofia, eta nola ez, pazientearen erabakia.

70eko hamarkadaren amaieran hasi zen CO₂ laserra erabiltzen laringeko tumoreen erresekzio edo erauzketan. Eta ordudanik CO₂ laserra erabiltzeko indikazioak gorantz doaz tumore hauen kasuan. Laser kirurgiak abantaila argi eta garbiak dauzka ohizko kirurgia konbentzionalaren aldean, nola diren erikortasun eskasa, ez da trakeotomiaren beharrik egoten, ingresuko egonaldia laburra da, kostu baxua, etab. Behin mikrokirurgia bidezko erauzketaren aukera onartu ondoren, teknikaren oinarrizko printzipioa zeru irekiko kirurgiari eskatzen diogun berbera izango da, hau da, tumorearen erauzketa osoa eta ehun osasuntsuan.

Laser kirurgiaren beste indikazio edo egokiespen bat, garrantzi handikoa, airebideak berriro iragazkor bihurtzea da, hau da barruko argia berriro irekitzea, hori butxatzen duten tumore eskrezenteen zati bat erauziz, garai batean presaka egin ohi ziren trakeotomia edo laringektomien alternatiba gisa. Ahotsa gordetzea eta trakeostomarik ez egitea dira laringektomia kontserbadoreen justifikazioa. Erreakziozko edema, aritenoideak estaltzen dituen mukosan batez ere, kasu guztietan gertatzen den zerbait da. Edema hori gutxitzea eta, beraz, laringea berriro ere iragazkor bihurtzea modu espontaneoan eta bizkor samar gertatzen da kasu askotan, baina beste batzuetan, ordea, prozesu motela eta nahiko irregularra izaten da. Ia paziente guztiak dekanulatuak izan daitezke, alegia kanula erretiratu egiten zaie aurreneko hilabetearen barruan. Hala ere, laringoestenosia gogorra denean edota laringea mugitu ezinik dagoenean, dekanulazioa ezinezkoa bihurtzen da. Gaur egun, eta CO₂ laserraren erabilerari esker, arazo hau saihestu daiteke, batzuetan saio bat baino gehiago behar diren arren laringea berriro ere iragazkorra izatea lortzeko, eta erauzketa zabalagoak egin beharra ere gerta daiteke, ahots-korden finkapena gertatzen denean. Pronostikoa okerragotzen duten faktore bezala aipatzen dira: atzerapena tratamenduaren hasieran (urtebete baino handiagoa), artikulazio krikoaritenoideoaren mugikortasunik eza, erradioterapiaren administrazioa eta operazio-osteko infekzioa.